*

Dalawang kakayanan ang sa tingin ko kailangan ng isang mahusay na pinuno. Ito’y ang kakayanang isulong ang bayan sa isang malinaw, makakamit at kongkretong sitwasyon na mas mabuti naman talaga sa ngayon, at ang kakayanang lipunin ang tao tungo sa hangaring ito. Kung sa kakonkretuhan lang ng nais tunguhan panalo na si Gibo sa’kin. Kung sa kakayanang maglipon ng tao, si Noynoy na ang iboboto ko. Matapos ang pangunang pagmumuni si Gibo na ang lumabas na iboboto ko ngunit nang makita ko ang dami ng taong tumatangkilik talaga sa ipinaglalaban ni Noynoy (sa araw ng dilaw), napaalalahanan ako sa isa pang hinahanap ko sa pinuno.

Kaya naman isang linggo bago mag-eleksyon e maski ang posisyon sa pagkapresidente ay naging blangko—hanggang mapagtibay ang nauna kong pinili. Gibo na’ko. Gibo ako dahil naniniwala akong mas titino ang Pilipinas kung nirerespeto ang pinuno nito at hindi pinagtatawanan. Gibo ako dahil naniniwala ako sa pangulong hindi para sa hidwaa’t pagkakahati ngunit sa pinagkaisang pamumuno. Gibo ako dahil pagod na’kong sa araw-araw na ginawa ng Diyos para magtrabaho ang mga pulitiko puro bangayan ang nagaganap kaya hinahanap ko ang pinunong kayang indain ang mga ganoo’t ibaling ang pansin sa mga mas mahalagang bagay. Gibo ako dahil sa tingin ko sa kanyang pamumuno hindi kinakailangan ng kung anong pamilyang pinagmulan. Gibo ako dahil naniniwala akong sa tiwalang sumasaling sa matibay na basehan. Gibo ako dahil naniniwala’t umaasa ako sa kanya—isang bagay na nakakakaba palang gawin dahil kung buong puso ang pagboto parang sobrang tiwala talaga ang inilalagay mo sa tao at masakit matraydor, masakit magkamali, masakit mabigo. Gibo, sana ‘di ako mabigo.

P.S. Ang inendorso ng Iglesia ni Cristo ay si Noynoy at Mar.

P.P.S. Sana sa bagong administrasyon, sinuman ang manalo, mababago na ang tags ko rito–’di na poly-ticking.

We were discussing the revision of certain technicalities about the Ateneo COMELEC, specifically the vision, mission, thrust of the organization, etc. And we were confused about the phrase, “democratic norms, rights and values”. Norms and values were confusing; they meant the same to us at first glance. But then the lessons I managed to pick up from classes with Fr. D (and actually retain in my head) flashed and I remembered that norms are there to protect values, and that facilitated our understanding more clearly.

But really, the reason why I write tonight (although I have other apparently more important things to do such as SLEEP) is because I felt that there has been a lot of bashing when people talk about politics. Many relationships are changed because of their decisions about their vote, and many have been judged and spat at. But I think it is very important to share this knowledge that O’Connell wrote about: the presence of conscience/1, conscience/2 and conscience/3. For convenience, and following O’Connell, I shall refer to them as c/1, c/2 and c/3.

C/1 is the inner yearning of every human being for good. It is the moral phototropistic character of human beings. The presence of c/1 makes us uneasy whenever we lie, whenever we do something bad, etc. And because there is this inclination towards the good, we are drawn to search for it. This search, is c/2. It is the constant search for facts, etc. for us to make a good and sound judgment. It is the analysis of the good to be done. Finally, c/3 is the actual event. It is the decision of the person to do good or whatev because really, “we are not just contemplatives of the good but also doers of the good” (Notes). The very relevant knowledge about these three is that c/2 may not always be correct in its search for the truth, for the good, but one can never say that someone who made a wrong decision because of misinformation in his search is immoral. In fact, because of the fallibility of c/2 we are required to look for guides that can help us form a sound c/2 (i.e. the Church).

For example, we are in no position to judge someone if he chose Villar (although I really hope there aren’t many of them) as his choice for president as long as we know that that person has undergone a sincere and serious search for the truth–he has looked at all alternatives, and based on what he knows as good, chooses Villar. But I guess we can reprimand someone for making a decision without information, by basing his decision on a mere coin toss, for example. We shouldn’t be jumping to conclusions about people based on their decisions.

All we can do is encourage everyone to read up, collect as much information as needed, discern, reflect, pray.

Bug’han mo ang bagong labang polo.

Isara mo na rin ang bintana

At magbababad tayo sa kwarto.

Hayaan mong

malaman nilang

nanggaling tayo rito.

*

Sa tingin ko, kailangang basahin ang naunang tala para maiugnay, dahil oo, magkaka ugnay sila. Maaari rin siguro itong mabasa mag-isa, pero ‘di ko alam kung anong patutunguhan nun. Balitaan nyo ‘ko? (Sakaling may “nyo” akong kinakausap.)

sinindihan,

hinithit,

pinitik,

at hinithit muli:

Inilahad ang mga pinakatatagong

mga sikreto–

silang walang ngala’t pagkikilanlan

maliban sa laway

na dumaplis at tumalsik sa balitaktakan.

Tunay na mapalad

silang mga ito.

Mga nauupos na saksi

sa walang hanggang kwento

at sa pagdaan

ng mga araw tulad nito.

*

Nabuo sakay ng tricycle papuntang Tandang Sora. Mukhang may naibalik sa’kin, kahit papaano.

]]> http://kokodoodledoo.wordpress.com/2010/04/20/hithit-pitik-hithit/feed/ 0 basille http://kokodoodledoo.wordpress.com/2010/04/03/puppy-love/ http://kokodoodledoo.wordpress.com/2010/04/03/puppy-love/#comments Sat, 03 Apr 2010 12:29:26 +0000 basille http://kokodoodledoo.wordpress.com/?p=280 ]]> Nung minsang nanggaling ako sa isang super hell week, sabi ng itay, magrelax daw muna ako sa pagbasa nitong letter na ginawa ni Angel para sa kapatid kong si Niels. Crush daw ni Angel si Niels noon pa at may gusto rin ata si Niels sa kanya noon, pero ngayon iba na ang crush ni Niels. Eto ang love letter/ kung anuman na sinulat ni Angel na tumulak pa sa kanyang lumiban ng klase!

**

Dear Isaac,

Siguro galit ako sa iyo pero bakit naman ako magseselos, ako naman ang may kasalanan ko bakit nasaktan ako.sorry ha sorry talaga sa pangungulit ko sa iyo palagi ha.sana kapag gusto mo akong pagsabihan wag iyong nakakasakit ha ,kasi masakit, kung alam mo lang kung gaano kadami ang maga pagsubok ko sa ating dalawa maiintindihan mo ako kaso lang masyado ng madami e kaya ayoko na alalahanin yong mga masakit na nangyari gusto ko lang alalahanin iyung mga magaganda nanangyari.may crush ka ba ,please be honest with this question ,kahit konti lang doon sa crush mo ha. sa tingin mo bakit ako lang ang nagkagusto sa iyo ng ganoon katagal .hindi ko alam kapag nagmahal kasi ako malakas talaga ako.maraming salamat sa iyo ha kahit papaano naramdaman ko ang tunay na magmahal ng tunay sa isang tao.sana naman wag mong itapon ang sulat na ito.good luck sa life mo siguro tama ang ate ko madami pa naman ang mga lalaki diyan na katulad mo hindi ko lang talaga Makita dahil na sa iyo ang puso ko ,katulad ni juan perez ngayon nakikita ko na siya bilang isang crush parang ganito rin ang tibok ng puso ko kapag nakita ko siya parang ang bilis.umasa ako sa iyo pero hindi mo rin naman ako nagustuhan ulit.i know that somneday someone is meant to for you and me siguro hindi talaga ako para sa iyo .naniniwala ako sa mga kasabihan na love is blind, love is like a rosary that’s full of mystery.kahit ganoon may konting cruah pa rin sa iyo.sana wag mong sasabihin ito kahit kanina ha, please .hindi ka nab a talaga mag kakacrush sa akin forever ?pero sana ayoko na mag friends quarrel tayo or fighters quarrel at sana maging friends pa rin tayo forever!sana ok lang kapag halos everyday tatawag ako sa inyo ha.ingat sa iyo palagi.pwede hug na lang please pang good luck sa akin. THANK YOU ULIT VERY BIG THANKYOU.sana maging close pa rin tayo ngayong summer.

yeap, with all the ribbons!

I hope you could click it to zoom?

Heehee :”> Someday, they will just laugh about this.

and I realized that we are about to become seniors. Well, unlike our regular counterparts (haha) us JTA-ers still have one more month to worry whether it will indeed be 4 BS ME for us next year. Please, Lord? [-O<

Iyon ang paksa namin ngayon sa Pilosopiya. At bilang isang kabuuan, ayon sa isinulat ni Heidegger, ang kamatayan ang nagtatapos ng posibilidad ng tao maging dahil tinatanggal nito ang tao sa mundo, inihihiwalay sa mga relasyong kasama nito at kaugnay nito nawawala ang kakayanan ng tao baguhin ang mga nasa paligid niyang being (sorry, di ko alam tagalog)–kasama na rin ang pagbabagong kaya niyang gawin sa sarili.

Kanina bad vibes ako bago umuwi kasi nabigo na naman ako sa isang bagay na gusto ko. Pero sabi ni *toot* makakabawi pa naman. Sa totoo lang nung una ‘di ko gaano nagustuhan ‘yung sagot nya dahil nga down na lang talaga ako. Pero pagdating ko sa bahay tatlong balita agad ng mga taong naaksidente sa daan ang bumulantang sa’kin. Pasalamat nalang ako’t may pagkakataon pa’kong gawan ng paraan ang mga bagay-bagay.

Isinusulat ko rin ito dahil pakiramdam ko nakakapang-insulto yung ginagawa ng isang kandidato sa paggamit ng pagkamatay ng isa niyang kapatid sa pangangampanya. Hindi ko pa nararanasang mamatayan ng kamag-anak pero pakiramdam ko nakakaasar na nagagamit bilang paawa ang pagkamatay ng kapatid niya. Nakakainsulto ‘to (sa tingin ko lang a) sa mga kamag-anak niya kasi nagiging kagamitan ang pagkawala ng isang tao sa pangangampanya. Ewan ko, hindi ko malamang ano mismo ang ipinuputok ng butsi ko pero ayun. Hindi ko lang matanggap ‘yon.

Nakakainsulto rin siguro sa mga taong nakaranas na nga talaga ng ganun, na namatayan dahil walang maipanggamot sa kapatid. Parang ano lang siguro reaction nila…parang ganito:

Picture not mine, just got from Facebook

Sa maninida ng isda ako naitoka at dahil maagang maubos ang aming paninda–isang bagay na hindi ko alam kung maiuugnay sa’king “mahusay” na panininda (ehem), naitotoka rin ako sa hapon sa pagpupulot ng basura. Napagtanto kong wala ring mangyayari sa pagpupulot–nakayuko buong hapon, sa kalsada nakatitig at ang pinakamalamang na pakikipag-ugnayan sa tao ay mahahanap lamang sa pagsutsot ng mga mamang dumaraan o nadaraanan ko.

Malaking pasasalamat ko na rin na sa lalong nakararaming oras na ginugol ko sa palengke, sa tindahan ako namalagi. Noong una naramdaman kong tila walang kwenta ang nangyayaring karanasan ko sa palengke. Hindi ko naman kasi kayang makipagsabayang sumigaw sa mga dumaraan at manghalina ng mga mamimili bagamat maingay naman talaga ako sa eskwela. Nakakahiya lang talaga na bagong salta ka sa lugar ay sigaw na agad kaya naman hanggang bulong lang ang inabot ng “pagbebenta” ko. Kaugnay nitong hiya na’to ay ang kawalan na rin ng koneksyon ko sa mga kasamahan kong nagtitinda kaya naman pagkatapos ng araw, pakiramdam ko wala akong naibigay man lang sa kanila at wala rin akong napulot sa JEEP na’to. Sinayang lang ang oras ko.

Sa’king paghahanap ng dahilan kung bakit parang ako lang ang hindi nakasusulit ng pagkakataong ito, naintindihan kong mali ang aking ginagawa. Sumugod ako sa palengke para magbenta ng isda sa pag-aakalang iyon lamang ang katangi-tanging bagay na ipinunta ko roon. Naintindihan ko, lalo na sa processing session, na pumunta ako roon hindi para maging manininda kundi para maging isa sa mga manininda. Nakalimutan ko atang tao nga ang ipinuntako roon at paraan lamang sa pagpunta ko roon ang pagganap ko sa kanilang trabaho. At marahil marami na ang nasasabi nito sa kung anong tingin meron ako sa mga manininda–nakalimutan kong sa likod ng mga taong naninimbang ng isda’t nagkakaliskis ay may mga kuya’t ateng masaya rin kausap.

Kaya naman sa ikalawang anim na oras ko sa palengke sinwerte akong bibo ang kuyang kasama ko. (Hindi raw siya pumasok noong naunang Sabado.) Nangungulit sila at kahit papaano naging mas panatag na ang loob ko sa kanila. Nakakatuwang balikan ang araw na maski tinatakot nila ako sa mga buhay na isda’t hipon (takot ako sa kahit anong buhay na hayop), nagkaroon ako ng mga instant kaibigan. Nakakataba ng puso na kahit dalawang araw mo lang sila nakilala ay nagbubukas sila ng puso nila sa’yo–na ikinukwento na nila kung anong nararanasan nila, kung anong kwento ng pamilya nila at inililibre pa ng sago’t gulaman. Na kahit sa mumunting panahong pinalipad nami’y napagkatiwalaan naman nila ako sa kanilang mga kwento.

Marahil imposibleng maging sobrang malapit namin sa isa’t isa ngunit ang simpleng pang-aabot kamay na ginawa nila ay tunay nga namang isang pakikipagkapwa. Naintindihan ko kung paanong sinasabi sa klase na ang pakikipagkapwa ay madalas nagagawa lamang kung ang dalawang tao ay nasa parehong sitwasyon. Marahil sa paglipas ng panahon mas maaalala ko pa ang panggugulat nila ng buhay na isda sa’kin kaysa paglilinis ng hasang ngunit dahil lamang iyon nagpunta ako roon hindi bilang manininda ng isda kundi bilang maninindang isa sa iba.

P.S.

Sabaw-sabaw, di bale, bayaan na yan. )

P.P.S.

Natutukso akong ilagay sa pamagat, Sanaysay ng ilang salaysay ng salay-salay. )

Salay-salay!

]]> http://kokodoodledoo.wordpress.com/2010/03/08/sanaysay-ng-ilang-salaysay/feed/ 0 basille http://kokodoodledoo.wordpress.com/2010/03/07/jeep-paper/ http://kokodoodledoo.wordpress.com/2010/03/07/jeep-paper/#comments Sun, 07 Mar 2010 14:33:44 +0000 basille http://kokodoodledoo.wordpress.com/?p=258 ]]> We have to write a paper about our JEEP experience. For all those who do not know, JEEP is the Junior Engagement Program of the Ateneo de Manila University. You can read up more on this JEEP article from The Philippine Daily Inquirer. If you’re one of the very few people who read all of my blog entries, then you probably remember the “mental note” I wrote about the JEEP paper. I initially wanted to write about how “the mere observation of an event changes its outcome”. However, like all of my paper ideas, that one probably won’t reach at least 3 pages. So yea. I’m using my blog right now to throw ideas out there, most probably something decent will come out. I do this not only because it’d drive people crazy if I try to talk to them about Philo right now to induce my, uhm, creative juices heehee, but also because staring at my ceiling trying to debate upon certain points will just lead me to sweet, sweet Dreamland. Plus, this will keep all my musings (ORSP inside pun, ’cause it’s not really a joke).

So yea. Ideas.

• Messianism. When Kuya Eric asked me why I was there, my immediate reply was, “kasi kuya sabi nila kailangan mo ng tulong.” It felt right the first time I said it, but then like the word bowl (haha), it got weirder and weirder after paying (too much?) attention to it. Parang maling sinabi ko yun, baka mali pa akala niya.
• Being-with-them. This is probably related to the previous point, or maybe not. I think I really like this one. During my first day I felt my JEEP experience was a waste. I spent 6 hours standing up trying to sell fish to flies. People don’t exactly buy wet goods after 9 am. Especially considering how long they’ve been exposed to open air. So yea, all I got from my first day was a light head, sore feet and bad vibes about a wasted day. What struck me when I was thinking of why this experience sucked for me was this: I had an idea that I will be a fish vendor, period. I came there to sell, and that’s it. (But I honestly felt that day that I was useless; they didn’t need me, so the experience was pointless talaga.) Yes, probably that is a main chunk of this, but of course you can’t expect much from that aside from realizing that it is, indeed painful to stand weathering what probably were 600 years of my life. What I missed out on on my first day was the fact that I went there not only as a student posing as a fish vendor, but more importantly, a person posing as a fish vendor with other fish vendors.
• Ariel metaphor. In relation with the previous points, I am tempted to use a fish metaphor. So, I tried to fit a fish metaphor to the previous point. And I thought of Ariel of the Little Mermaid. Ariel wished to be “part of their world”. She asked for feet, that was technically all she needed at first. But had she not realized that there was more to those two weird limbs, “her” feet, she wouldn’t have met her prince. Okay, I did not meet my prince in Marikina Public Market But I have made some friends, and I almost lost that value because I was too keen about my fins turned feet. Is this stretching it too far?
• How is Messianism related to being-with-them? Because I came to the market with probably an idea that I was there to help them,  therefore when I wasn’t really of much help to them, I felt useless. But I wasn’t there to help them; they could go on their lives without me (might even be better!). I was there to be with them.
• What else, what else?

P.S.

On a side note, today was very tiring (ORSP congress. A gathering of courses from different schools related to Operations Research). This actually made me like my course again. D: It’s that feeling I got when we first discussed bonds (Wow, kung anong nakikita ko lang sa dyaryo na binebenta, we’re actually learning it now). But that liking quickly passed when things got tougher. HAHA So yea, I guess it’s the same with OR. But the scope is amazeeng.

P.P.S.

There was a quiz bee in that congress. I had this talk with a senior, Angeli (huhu sana tama). We were talking about how before, we were on top of our batches. We were the ones joining competitions, quiz bees. When we went to college, our previous opponents became our classmates. Before, you were best in the pool. And then in college, everyone’s better! D:

MAJOR P.P.P.S.

I lost the watch I bought in Germany because of my stupidity